موجه طعنه برانگیخته از چشمه نوش

غمزه اش گرم عنان گشته که بگریز، مایست

عشوه اش طنزکنان گفته بیندیش، مکوش

غمزه شوخ در انداخته با نرگس مست

گفت ای عهد شکن صومعه به بود ز دیر

نغمه عود کمی داشت ازین ذکر و خروش

توبه از باده و بربستن چشم از رخ من