توبه از باده و بربستن چشم از رخ من

موجه طعنه برانگیخته از چشمه نوش

گفت ای عهد شکن صومعه به بود ز دیر

نغمه عود کمی داشت ازین ذکر و خروش

ترک زنار و برافکندن سجاده به دوش

ننگ بادت که نه ایمانت حلال است و نه کفر

شرم بادت که نه مستیت به ذوق است و نه هوش