ترک زنار و برافکندن سجاده به دوش

گفت ای عهد شکن صومعه به بود ز دیر

نغمه عود کمی داشت ازین ذکر و خروش

توبه از باده و بربستن چشم از رخ من

ننگ بادت که نه ایمانت حلال است و نه کفر

شرم بادت که نه مستیت به ذوق است و نه هوش

جز دل سوخته را، صوفی افسرده، دل است