باز از توبه شکن، عهد ز ما، خود نه رواست

شرم بادت که نه مستیت به ذوق است و نه هوش

جز دل سوخته را، صوفی افسرده، دل است

در خم طره ما باز فشاندی از جوش

هان بگیر این قدح، ای توبه شکن، زود بنوش

توبه اول اگر زود شکستی رستی

ور نه خود ریشه دواند به دل بیهده کوش