فریاد که هر غم که رسد بر در هستی

الماس بسایند به لب تشنه لبانش

در سینه مخمور وصالت نتوان یافت

زخمی که ز خمیازه توان بست دهانش

جان های شهیدان تو گیرند عنانش

عرفی لب غماز چه بندی که بود عشق

رازی که به گفتن نتوان کرد عیانش