عرفی لب غماز چه بندی که بود عشق

زخمی که ز خمیازه توان بست دهانش

فریاد که هر غم که رسد بر در هستی

جان های شهیدان تو گیرند عنانش

رازی که به گفتن نتوان کرد عیانش