که با هوش آیم و در سینه دزدم نیش پیکانش

چو تیر از دل کشم کو شربتی از لعل خندانش

به دامن چشمم از خوناب حسرت پاک می سازد

ولی گوید که خون کردی، تبسم های پنهانش

حریم دل بود منزلگه دل ها، ولی عارف