حریم دل بود منزلگه دل ها، ولی عارف

که با هوش آیم و در سینه دزدم نیش پیکانش

به دامن چشمم از خوناب حسرت پاک می سازد

ولی گوید که خون کردی، تبسم های پنهانش

دلش در کعبه و همسایه دیر است ایمانش

به زجری کشته آن غمزه گردیدم، که از خجلت

شهادت نامه ها شستند در کوثر، شهیدانش