از بس که قابلیت در عشق داشتم

شکر کرشمه های تو بر روزگار فرض

صیاد غمزه تو چو زه بر بست بر کمان

گردید عشق ناوک او بر شکار فرض

کردم عطای حسن تو بر کردگار فرض

سنت بود ز میکده جذب نسیم می

وز درگهش به ناصیه جذب غبار فرض