پس ازین جفای خوبان ز کسی وفا نجویم

به همین قدر که روزی رخ زرد سودم آن جا

به طواف کویت آیم، همه شب، به یاد روزی

که نیازمندی خود به تو می نمودم آن جا

که دگر کسی نمانده که نیازمودم آن جا

به سر رهش، هلالی، ز هلاک من که را غم؟

چو تفاوتی ندارد عدم و وجودم آن جا