به طواف کویت آیم، همه شب، به یاد روزی

غرض آن که دیر ماند اثر سجودم آن جا

من و خاک آستانت، که همیشه سرخ رویم

به همین قدر که روزی رخ زرد سودم آن جا

که نیازمندی خود به تو می نمودم آن جا

پس ازین جفای خوبان ز کسی وفا نجویم

که دگر کسی نمانده که نیازمودم آن جا