من و خاک آستانت، که همیشه سرخ رویم

جگرم ز غصه خون شد، که چرا نبودم آن جا؟

گه سجده خاک راهت به سرشک می کنم گل

غرض آن که دیر ماند اثر سجودم آن جا

به همین قدر که روزی رخ زرد سودم آن جا

به طواف کویت آیم، همه شب، به یاد روزی

که نیازمندی خود به تو می نمودم آن جا