جگرم ز غصه خون شد، که چرا نبودم آن جا؟

مه من، به جلوه گاهی که تو را شنودم آن جا

گه سجده خاک راهت به سرشک می کنم گل

غرض آن که دیر ماند اثر سجودم آن جا

من و خاک آستانت، که همیشه سرخ رویم