آن روز که تعلیم تو می کرد معلم

هرگز اثری بهتر از این نیست دعا را

می خواستم آسوده به کنجی بنشینم

بالای تو ناگاه برانگیخت بلا را

بر لوح تو ننوشت مگر حرف وفا را؟

گر یار کند میل، هلالی، عجبی نیست

شاهان چه عجب گر بنوازند گدار را؟