گر یار کند میل، هلالی، عجبی نیست

بالای تو ناگاه برانگیخت بلا را

آن روز که تعلیم تو می کرد معلم

بر لوح تو ننوشت مگر حرف وفا را؟

شاهان چه عجب گر بنوازند گدار را؟