هلالی، روزگاری شد که دور از گلشن رویش

کسی دیگر نخواهد ساخت با خود هم نفس ما را

ز دست ما کشیدی طره و صد جا گره بستی

که کوته گردد و دیگر نباشد دسترس ما را

فلک دل تنگ می دارد چو مرغان قفس ما را