ناز می بارد از آن سرو سهی سر تا پا

گر مرا دست دهد بوسه زنم پایش را

چشم ناپاک بر آن چهره دریغ است، دریغ

دیده پاک من اولیست تماشایش را

این چه ناز است؟ بنازم قد و بالایش را

خواهم از جامه جان خلعت آن سرو روان

تا در آغوئش کشم قامت رعنایش را