جای او دیده خونبار شد، ای اشک، برو

این چه ناز است؟ بنازم قد و بالایش را

خواهم از جامه جان خلعت آن سرو روان

تا در آغوئش کشم قامت رعنایش را

هر دم از خون دل آغشته مکن جایش را

هیچ کس دل به خریداری یاری ندهد

که به هم بر نزند حسن تو سودایش را