بس که کردم گریه پیش مردم و سودی نداشت

گفتگوی عقل در خاطر فرو ناید مرا

بنده سلطان عشقم، تا چه فرماید مرا؟

بعد از این بر گریه خود خنده می آید مرا

بسته زلف پری رویان شدن از عقل نیست

لیک من دیوانه ام، زنجیر می باید مرا