بسته زلف پری رویان شدن از عقل نیست

بنده سلطان عشقم، تا چه فرماید مرا؟

بس که کردم گریه پیش مردم و سودی نداشت

بعد از این بر گریه خود خنده می آید مرا

لیک من دیوانه ام، زنجیر می باید مرا

وعده وصل تو داد اندکی تسکین دل

تا رخ خوبت نبینم دل نیاساید مرا