تا رخ خوبت نبینم دل نیاساید مرا

بسته زلف پری رویان شدن از عقل نیست

لیک من دیوانه ام، زنجیر می باید مرا

وعده وصل تو داد اندکی تسکین دل

وه! که خواهد شد، هلالی خانه عمرم خراب

جان غم فرسوده من چند از غم بفرساید مرا؟