دلم خزانه اسرار بود و دست قضا

بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد

که تاب من به جهان طره فلانی داد

درش ببست و کلیدش به دلستانی داد

شکسته وار به درگاهت آمدم که طبیب

به مومیایی لطف توام نشانی داد