محتسب تا چند در شور اورد می خانه را؟

گه نمک ریزد به خم، گه بشکند پیمانه را

هر کجا شب ها ز سوز خویش گفتم شمه ای

شمع را بگداختم، آتش زدم پروانه را

قصه پنهان ما افسانه شد، این هم خوشست