هر کجا شب ها ز سوز خویش گفتم شمه ای

گه نمک ریزد به خم، گه بشکند پیمانه را

محتسب تا چند در شور اورد می خانه را؟

شمع را بگداختم، آتش زدم پروانه را

قصه پنهان ما افسانه شد، این هم خوشست

پیش او شاید رفیقی گوید این افسانه را