به پیش او فرسوده مشتی استخوان آمد

شهنشاه فلک مسند، که بهر خواب امن او

ملک بر گوشه ایوان کیوان پاسبان آمد

قوی دستی که در میدان همت پنجه رستم

سمند تند زرین نعل او خورشید را ماند

که از مشرق به مغرب رفت و یک شب در میان آمد

مگر از سنگ رعدست آهن پیکان خون ریزش؟