سمند تند زرین نعل او خورشید را ماند

ملک بر گوشه ایوان کیوان پاسبان آمد

قوی دستی که در میدان همت پنجه رستم

به پیش او فرسوده مشتی استخوان آمد

که از مشرق به مغرب رفت و یک شب در میان آمد

مگر از سنگ رعدست آهن پیکان خون ریزش؟

که از جا چون برخاست بر دشمن گران آمد