که از جا چون برخاست بر دشمن گران آمد

سمند تند زرین نعل او خورشید را ماند

که از مشرق به مغرب رفت و یک شب در میان آمد

مگر از سنگ رعدست آهن پیکان خون ریزش؟

قران کردند ماه و مشتری در طالع سعدش

به این طالع چو خورشید فلک صاحب قران آمد

ایا ماه فلک قدری، که بهر پابوس تو