قران کردند ماه و مشتری در طالع سعدش

که از مشرق به مغرب رفت و یک شب در میان آمد

مگر از سنگ رعدست آهن پیکان خون ریزش؟

که از جا چون برخاست بر دشمن گران آمد

به این طالع چو خورشید فلک صاحب قران آمد

ایا ماه فلک قدری، که بهر پابوس تو

همه روز آسمان بر آستان آمد