به حجره بس که دلم بر شتر زند آتش

کزان لبان شتر حجره مراست لبن

سرشک لعل که زد شترت به حجره چشم

ز حجره داد به من صد شتر عقیق یمن

شتر به حجله نماید، چو شعله در گلخن

به حجره هیمه ندارم جز استخوان شتر

شتر به حجره جان آورم، دهم روغن