می زد از شوق هر طرف گامی

از کمال کرم وفاداری

نه ز عین ستم جفاکاری

به هوای چنین دلارامی

سوی باغی گذر فتاد او را

که نشان از بهشت داد او را

چهره باغ و طره سنبل