چهره باغ و طره سنبل

می زد از شوق هر طرف گامی

سوی باغی گذر فتاد او را

که نشان از بهشت داد او را

لین یکی حلقه حلقه و آن گل گل

طرفه تر آن که روی گل گل رو

ظاهر از حلقه ای سنبل او