سرو قدی که چون قدم می زد

ملک اقلیم حسن را شاهی

زرفه شه زاده ای به حسن ادب

طرفه تر آن که «شاه» داشت لقب

هر قدم عالمی به هم می زد

شوخ چشمی که چون نگه می کرد

خانه مردمان تبه می کرد