هر قدم عالمی به هم می زد

زرفه شه زاده ای به حسن ادب

طرفه تر آن که «شاه» داشت لقب

سرو قدی که چون قدم می زد

شوخ چشمی که چون نگه می کرد

خانه مردمان تبه می کرد

پیش آن چشم خواب ناک سیاه