که برون آمدست نقطه ضاد

صاد چشم امید ببریده

همچو کاغذ سفید گردیده

دور از آن چشم نیست نقطه صاد

دال بی طره تو بدحالست

این که خم شد قدش بر آن دالست

سین ز هجران آن لب خندان