بس که از دیده ریخت اشک امید

مرغ بامت کبوتر حرم ست

از دلم خاست دود و آتش آه

گشت خیل کبوتر تو سیاه

خیل دیگر ازو شدند سفید

جگری های خود که می نگری

همه از خون دل شده جگری