گر کسی جام عشرتی می خورد

بینم آن شمع بزم را به فراغ

چون میسر نبود بزم حضور

شاد بود از نگاه دورادور

او به صد رشک حسرتی می خورد

می کشیدند می به نغمه نی

آن گدا آه می کشید از پی