که بدان انس داشت آن درویش

بر لب آن محسط شورانگیز

لجه موج خیز گوهرریز

بود کوهی که گفته شد زین پیش

بس که کاهیده بود از اندوه

بود مانند کاه در پس کوه

کوه درویش را وطن شده بود