بوسه اش می زد و نمی زد دم

تا گدا این دو حرف یافت جم ست

چون نگین نقش آن دهان دارد

گر زنم بوسه جای آن دازد

که به لب مهر داشت از خاتم

سلطنت یافت از گدایی خویش

کامران شد ز بی نوایی خویش