که به لب مهر داشت از خاتم

چون نگین نقش آن دهان دارد

گر زنم بوسه جای آن دازد

بوسه اش می زد و نمی زد دم

سلطنت یافت از گدایی خویش

کامران شد ز بی نوایی خویش

این گدایی ز پادشاهی به