نکند میل شوکت شاهی

سر مپیچ از رضای درویشان

که سرافراز عالمند ایشان

هر که یابد ز فقر آگاهی

ای بسا شاه عاقبت اندیش

که ز شاهی گذشت و شد درویش

هر که بر درگه تو داد کند