کشتم برای مصلحتی خویش را که عقل

ناید به لب کف از طرب های و هو مرا

عشق غیور کف کند از خشم و گویدش

من خود همان تنم که تو خواندی عدو مرا

نشناسدم ز بس نگرد تو به تو مرا

اکنون تو را کشم که نگویی به هیچ کس

این سر به مهر حکمت راز مگو مرا