خاکم به سر که آب دو چشمم بسان باد

ناید به خواب تشنه ناکام خفته را

هیچ افتدت که آیی و بازآوری به خلق

از روی و زلف خویش شب و روز رفته را

گرمی فزود آتش عشق نهفته را

طوفان به چشم من نگر از آن و این مپرس

با دیده اعتبار نباشد شنفته را