با دیده اعتبار نباشد شنفته را

خاکم به سر که آب دو چشمم بسان باد

گرمی فزود آتش عشق نهفته را

طوفان به چشم من نگر از آن و این مپرس

سوز دلم ز گریه فزون شد عبث مگوی

کآ بست چاره خانه آتش گرفته را

بنگر بدان دو زاغ که چون بلبلان باغ