سوز دلم ز گریه فزون شد عبث مگوی

گرمی فزود آتش عشق نهفته را

طوفان به چشم من نگر از آن و این مپرس

با دیده اعتبار نباشد شنفته را

کآ بست چاره خانه آتش گرفته را

بنگر بدان دو زاغ که چون بلبلان باغ

در زیر پرگرفته گل نوشکفته را