در زیر پرگرفته گل نوشکفته را

سوز دلم ز گریه فزون شد عبث مگوی

کآ بست چاره خانه آتش گرفته را

بنگر بدان دو زاغ که چون بلبلان باغ

وان طبله طبله عود که چون حلقه حلقه دود

بر سر کشیده چتر سیه نار تفته را

قاآنیا شه از سخن آبدار خویش