عزیز آن جان که از عشقش شود خوار

به رغم یار با اغیار پیوست

هلاک آن تن که بی یاد رخش زیست

اسیر آن دل که از دام غمش رست

بلند آن سرکه در راهش شود پست

ندیدم تا ندیدم چشم مستش ا

که وقتی آدمی بی می شود مست