بلند آن سرکه در راهش شود پست

هلاک آن تن که بی یاد رخش زیست

اسیر آن دل که از دام غمش رست

عزیز آن جان که از عشقش شود خوار

ندیدم تا ندیدم چشم مستش ا

که وقتی آدمی بی می شود مست

بهل تا سر نهم بر خاک تسلیم