هرشب از اشک روان جلو گه پروینست

حور در سایه طوبی اگرش جاست چرا

طوبی قد تو در سایه حورالعینست

چهره من نه سپهرست چرا همچو سپهر

دیده تا دید ترا گفت زهی سرو بلند

راستی کور به آن دیده که کوته بینست

به سرت گر سر من بی تو به بالین سوده