دیده تا دید ترا گفت زهی سرو بلند

طوبی قد تو در سایه حورالعینست

چهره من نه سپهرست چرا همچو سپهر

هرشب از اشک روان جلو گه پروینست

راستی کور به آن دیده که کوته بینست

به سرت گر سر من بی تو به بالین سوده

سر و پا سوخته را کی هوس بالینست