سر و پا سوخته را کی هوس بالینست

دیده تا دید ترا گفت زهی سرو بلند

راستی کور به آن دیده که کوته بینست

به سرت گر سر من بی تو به بالین سوده

این مرا بس که ز وصل صنمی لاله عذار

شب و روز و مه و سالم همه فروردینست

هرکجا قامت او تا گذری شمشادست